၁၀-၁၂-၈၇ ေန႔စြဲပါတ့ဲ ေဟာဒီစာက မိုးညွင္းၿမိဳ႕၊စက္ကုန္းေက်ာင္း ဆရာေတာ္
ဦးသူဇာတထံမွ ေမးေလွ်ာက္တဲ့စာ ျဖစ္ပါဘုရား။”
“ဆိုစမ္းပါဦး၊ ဦးသုဇာတက ဘာေတြမ်ားေမးပါလိမ့္။”
“ဦးသုဇာတ အေမးက ရဟန္းေတာ္မ်ားကို ဝါဆုိသကၤန္းလွဴဒါန္းၾကတဲ့ အစဥ္အလာဟာ
ဘယ္အခ်ိန္ကာလက စတင္ၿပီး ဘယ္ရဟန္းကိုအေၾကာင္းျပဳၿပီး အဘယ္ဒါယကာလွဴဒါန္းခဲ့သည္ကို
သိလိုပါသတဲ့ဘုရား . . .။”
“သာသနာေတာ္ဝန္ထမ္း ရဟန္းေတာ္မ်ားရဲ႕မွီရာ၊တည္ရာ အားထားရာ တရားဟာ ေလးပါးရွိတယ္ကြယ့္။”
“သကၤန္း ၉-ထည္”
••••••••••••••••••••••••••
“ေလးပါးဆိုတာက
(၁)။ဆြမ္းတည္းဟူေသာ္ မွီရာတည္ရာအားထားရာ၊
(၂)။သကၤန္းတည္းဟူေသာ မွီရာတည္ရာ အားထားရာ၊
(၃)။ေက်ာင္းတည္းဟူေသာ မွီရာတည္ရာအားထားရာ၊
(၄)။ေဆးတည္းဟူေသာ မွီရာတည္ရာ အားထားရာတို႔
ျဖစ္ၾကတယ္။
အဲဒီတရားေလးပါးအနက္သကၤန္းဆုိတဲ့ မွီရာတည္ရာ အားထားရာက သင္း, ကိုယ္, ဒု, အိပ္၊
မ်က္, ပရိက္, နိသိဒ္, မိုးအမာလို႔ဝိနယသံခိပ္က်မ္းမွာ လယ္တီဆရာေတာ္ မိန္႔ေတာ္မူတဲ့အတိုင္း
(၁)။သင္းပိုင္၊
(၂)။ကိုယ္ဝတ္၊
(၃)။ဒုကုဋ္၊
(၄)။အိပ္ရာလႊမ္း၊
(၅)။မ်က္ႏွာသုတ္ပဝါ၊
(၆)။ပရိကၡာရာ ေစာဠပုဆိုး၊
(၇)။နိသီဒိုင္အခင္း၊
(၈)။မိုးေရခံသကၤန္း၊
(၉)။အမာလႊမ္း သကၤန္းအားျဖင့္ “၉-ပါး”ရွိတယ္။
ဒီကိုးပါးေသာ သကၤန္းမွတစ္ပါး
“ဝါဆိုသကၤန္း”ရယ္လို႔ သီးျခား မရွိဘူးကြယ့္။”
“မိုးေရခံသကၤန္းက ဝါဆိုသကၤန္းရယ္လို႔မျဖစ္သင့္ဘူးလား ဘုရား”
❦“မိုးေရခံသကၤန္းကို (ဝႆိကသာဋိက) လို႔ ေခၚတယ္။
❦ဝါဆိုသကၤန္းကိုေတာ့ (ဝႆာဝါသိက) လို႔ ေခၚတယ္။
ဒါေၾကာင့္ “ဝါဆိုသကၤန္း” ဟာ “မိုးေရခံသကၤန္း”မဟုတ္ဘူး။မိုးေရခံသကၤန္းအတြက္ ပါတိေမာက္ ရတနဝဂ္မွာ သိကၡာပုဒ္ သီးသန္႔ရွိတယ္ကြယ့္။”
“မွန္ပါ၊ အဲဒီ သိကၡာပုဒ္အေၾကာင္း အနည္းငယ္မိန္႔ေတာ္မူပါဦး ဘုရား။”
“မိုးေရခံ သကၤန္း”
••••••••••••••••••••••••••••
“ျမတ္စြာဘုရားသခင္ သာဝတၳိျပည္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းမွာစံေနေတာ္မူစဥ္ ကာလက ဝိသာခါ ဒါယိကာမႀကီးဟာ ဘုရားဖူးလာတယ္။ဘုရားဖူးၿပီး ျပန္ခါနီးမွာဘုရားရွင္ႏွင့္တကြ
သံဃာကုန္ ဆြမ္းေကြၽးလိုပါသျဖင့္ နက္ျဖန္ နံနက္ႂကြေရာက္ ခ်ီးေျမႇာက္ေတာ္မူပါရန္ေလွ်ာက္ထားတယ္။
အဲဒီ ညလြန္ေတာ့ မိုးႀကီး သည္းထန္စြာ ရြာသတဲ့။ဘုရားသခင္က ရဟန္းတို႔ယခုမိုးဟာ ေလးကြၽန္းလံုး
ရြာသြန္းတဲ့မိုးျဖစ္တယ္။ကိုယ္ကိုမိုးေရခံၾကလို႔မိန္႔ေတာ္မူတဲ့အတြက္ရဟန္းမ်ားဟာ သကၤန္းေတြ
ခ်ထားၿပီး ကိုယ္ကို မိုးေရခံၾကသတဲ့။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဝိသာခါ ခိုင္းေစလိုက္တဲ့ ကြၽန္မက ေက်ာင္းေတာ္ကို အပင့္ေရာက္လာတယ္။
ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္မွာ ကိုယ္ကို မိုးေရခံေနၾကတဲ့ရဟန္းေတာ္မ်ားကို ျမင္ေတာ့ အဝတ္မဝတ္တဲ့
အာဇီဝကေတြလို႔ အထင္မွားၿပီး အိမ္ျပန္ကာ ေက်ာင္းမွာရဟန္းေတြမရွိဘူး၊ အာဇီဝကေတြ မိုးေရခံေနၾကတာသာ ရွိတယ္လို႔ ဝိသာခါကို ေျပာသတဲ့။
ဝိသာခါက ပညာရွိေတာ့ မိုးေရခံေနၾကတာဟာအာဇီဝကေတြမဟုတ္ဘူး။ရဟန္းမ်ား သကၤန္းခ်ၿပီး
မိုးေရခံေနၾကတာ ျဖစ္ရမယ္လု႔ိ ထပ္ၿပီး အပင့္ခိုင္းျပန္တယ္။ဒီအခ်ိန္ ရဟန္းေတာ္မ်ား မိုးေရခ်ိဳးၿပီးလို႔ သကၤန္းျပန္ဝတ္ၿပီး၊ေက်ာင္းတြင္းမွာ သီတင္းသံုးေနၾကတယ္။
ကြၽန္မဟာ ေက်ာင္းေတာ္ကို လာၾကည့္တယ္။ဆိတ္ၿငိမ္ေနတာကို ျမင္ျပန္ေတာ့ အိပ္ျပန္ၿပီး
ေက်ာင္းမွာဘယ္သူမွ် မရွိဘူးလို႔ ေျပာျပန္တယ္။ဝိသာခါက ေက်ာင္းမွာ ကိုယ္ေတာ္ေတြ အမွန္ရွိတယ္။
မိုးေရခ်ိဳးၿပီးလို႔ေက်ာင္းခန္းအတြင္း ဝင္ေနၾကတာျဖစ္မယ္လို႔ တြက္ဆၿပီး ကြၽန္မကို ထပ္မံအပင့္ခိုင္းျပန္တယ္။
ဒီအခ်ိန္ ဘုရားရွင္က ရဟန္းေတာ္မ်ားကိုသတိေပးေတာ္မူၿပီးေက်ာင္းေတာ္မွ ဝိသာခါအိမ္အေရာက္
ရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္တကြ တန္ခိုးျဖင့္ ႂကြေတာ္မူတယ္။ဒူးဆစ္ေလာက္ ေရေတြလ်ံေအာင္ မိုးရြာထဲမွာ
တစ္စံုတစ္ရာ မိုးေရစိုျခင္း မရွိတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕တန္ခိုးေတာ္ကိုျမင္လို႔ ဝိသာခါ ဒါယိကာမႀကီးဟာ
အလြန္ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာစြာျဖင့္ ဆြမ္းလုပ္ေကြၽးတယ္။ဆြမ္းလုပ္ေကြၽးၿပီးေတာ့ ဘုရားရွင္ထံေတာ္မွာ
ဆု (၈)ပါး ေတာင္းခံသတဲ့။
“ဝိသာခါ ေတာင္းခံတဲ့ (၈)ပါးက”-
••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
(၁)။အသက္ထက္ဆံုး သံဃာေတာ္အား မိုးေရခံသကၤန္း လွဴလိုျခင္း၊
(၂)။ဧည့္သည္ အာဂႏၲဳတို႔အား ဆြမ္းလွဴလိုျခင္း၊
(၃)။ခရီးသြားရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းလွဴလိုျခင္း၊
(၄)။သူနာရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းလွဴလိုျခင္း၊
(၅)။သူနာျပဳရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းလွဴလိုျခင္း၊
(၆)။သူနာရဟန္းတို႔အား ေဆးလွဴလိုျခင္း၊
(၇)။အၿမဲ ယာဂုလွဴလိုျခင္း၊
(၈)။ဘိကၡဳနီသံဃာအား ေရသႏုပ္ လွဴလိုျခင္း
တို႔ ျဖစ္ၾကတယ္။
ဒီ ဆုရွစ္ပါးအနက္ ပထမဆုအရ မိုးေရခံသကၤန္းကိုဘုရားရွင္ ခြင့္ျပဳေတာ္မူတယ္။
မိုးေရခံသကၤန္းဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အထြာေတာ္ျဖင့္
“အလ်ား ၆-ထြာ၊အနံ ႏွစ္ထြာခဲြ”ထက္ မပိုေစရဘူး။ပိုလွ်င္ ပါစိတ္အာပတ္ သင့္တယ္”
“မွန္ပါ၊ မိုးေရခံသကၤန္းအေၾကာင္း သိရတဲ့အတြက္ဝမ္းသာလွပါတယ္၊ ဝါဆိုသကၤန္းအေၾကာင္းလည္း
ဆက္ၿပီး မိန္႔ေတာ္မူပါဦး ဘုရား”
“ဝါဆိုသကၤန္း”
••••••••••••••••••••••••••
“ဝါဆိုသကၤန္းလို႔ ဆိုလိုက္လွ်င္ ဝါဆုိေသာအခါဝတ္႐ံုတဲ့ သကၤန္းကို “ဝါဆိုသကၤန္း” လို႔ ယခုအခါ
မွတ္ယူေနၾကတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ပါဠိေတာ္မွာလာတဲ့ဝါဆိုသကၤန္းက ဝါဆိုရန္ ဝတ္တဲ့ သကၤန္းမဟုတ္ဘူး။ဝါဆိုရက္မွာ ဝါဆိုၿပီး ဝါကြၽတ္သည့္တိုင္ေအာင္ဝါမပ်က္တဲ့ ရဟန္းေတာ္အား လွဴဒါန္းတဲ့ သကၤန္းကို (ဝါဆိုသကၤန္း)လို႔ ဆိုလိုတယ္။ဒီအေၾကာင္းႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ပါတိေမာက္နိႆဂိၢယ
ပါစိတ္ ပတၱဝဂ္ကလာတဲ့ အေစၥကစီဝရအေၾကာင္း ေျပာျပဦးမယ္။”
“မိန္႔ေတာ္မူပါဘုရား”
“အေစၥက သကၤန္း”
••••••••••••••••••••••••••
“ဘုရားသခင္ သာဝတၳိျပည္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းမွာသီတင္းသံုးေတာ္မူစဥ္ အခါက အမတ္တစ္ေယာက္ဟာ
စစ္တိုက္ထြက္ခါနီး င့ါအသက္ဟာ သိပ္မေသခ်ာဘူး။ေသေကာင္း ေေကာင္း ျဖစ္ေအာင္ ဝႆဝါသိကေခၚတဲ့
ဝါဆိုသကၤန္း လွဴဒါန္းဦးမွ သင့္ေလ်ာ္မယ္။သို႔ေသာ္လည္း ငါ့မွာ စစ္ထြက္ခါနီးေနလို႔ အမႈကိစၥ
မ်ားတယ္၊ ကိုယ္တိုင္ သြားမလွဴႏိုင္ဘူး။အရွင္ေကာင္းမ်ားကို ပင့္လွဴမွပဲလို႔ အႀကံျဖစ္ၿပီး
အရွင္ျမတ္တို႔ တပည့္ေတာ္အိမ္ ႂကြေရာက္ၿပီး၊ဝါဆိုသကၤန္း အလွဴခံယူေတာ္မူၾကပါလို႔
အေလွ်ာက္ခိုင္းတယ္။
ရဟန္းေတာ္မ်ားလည္း ဝါကြၽတ္သံဃာအား ဝါဆိုသကၤန္းခံယူေစလို႔ ဘုရားရွင္ခြင့္ျပဳခ်က္ မရွိေသးဘူးလို႔
ယံုမွားမႈရွိၾကတဲ့အတြက္ သကၤန္းအလွဴခံမၾကြၾကဘူး။အဲဒီအခါ အမတ္ႀကီးက အရွင္ျမတ္မ်ားဟာ
အပင့္လႊတ္ပါလ်က္ ဘာေၾကာင့္ မႂကြခဲ့ၾကတာလဲ။ငါက စစ္တိုက္သြားရမွာ၊ အသက္ေသမည္
ရွင္မည္မသိႏိုင္ဘူးလို႔ ကဲ့ရဲ႕သတဲ့။ဒီသတင္းကို ဘုရားရွင္ ၾကားေတာ္မူလို႔
အေဆာတလ်င္ လွဴအပ္ေသာ အေစၥကသကၤန္းကို ခြင့္ျပဳေတာ္မူတယ္”
“ဒီေနရာမွာ အေစၥက သကၤန္း ဆိုတာ
❦အသက္ကို စိတ္မခ်ရတဲ့ စစ္ထြက္မည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳး၊
❦ခရီးထြက္မည့္ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳး၊
❦ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးမ်ား ႏွင့္
❦အသစ္ သဒၶါတရား ျဖစ္ပြားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးမ်ားလွဴဒါန္းတဲ့
သကၤန္းကို ဆိုလိုတယ္။
ဒီသကၤန္းကို
●ဝါဆိုသကၤန္း(ဝႆာဝါသိက)လို႔ပင္ေခၚေဝၚ၊
●ဝါကြၽတ္သကၤန္းလို႔ပင္ ေခၚေခၚ၊
●အေစၥက အေဆာတလွ်င္ ေရွာင္တခင္
လွဴဒါန္းအပ္ေသာ သကၤန္းလို႔ပင္ေခၚေခၚ သီးျခားသကၤန္း မဟုတ္ဘဲ “သကၤန္းကိုးထည္”
အတြင္းက တစ္ထည္ထည္ေသာ သကၤန္းသာျဖစ္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ဦးသုဇာတရဲ႕ အေမးကို ေျဖရလွ်င္ “ဝႆဝါသိက ေခၚတဲ့ ဝါဆိုသကၤန္း” ဟာ ဘုရားရွင္
လက္ထက္ေတာ္ကာလကသာဝတၳိျပည္ စစ္ထြက္ခါနီး အမတ္ႀကီး စတင္ လွဴဒါန္းသည္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ဘုရားရွင္ ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါတယ္လို႔ ေျဖဆိုလိုက္ပါတယ္ကြယ္။”
ပုညအလင္း မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။
ဗုဒၶဘာသာ ျပန္႕ပြားေရးႏွင့္ လူငယ္မ်ားဘာသာတရားတန္ဖိုးထားႏိုင္ရန္ ရည္ရြယ္ပါသည္။....
Friday, July 24, 2015
Tuesday, January 27, 2015
သရဏဂံု
ေနက တျဖည္းျဖည္းျမင့္လာၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ကြၽႏု္ပ္ကိုယ္မွာ ေခြၽးသံေတြတ႐ႊဲ႐ႊဲျဖစ္လို႔လာသည္။ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္မိုင္ေလာက္ေလ်ွာက္လိုက္လ်ွင္ေတာ့ ေရွ႕တည့္တည့္မွ ျမင္ေနရေသာ ေတာအုပ္ကို ေရာက္ေပလိ္မ့္မည္။ ထိုေတာအုပ္ေရာက္မွပဲ အေမာအပန္းေျဖကာ ပါလာေသာရိကၡာထုပ္ကိုစားေတာ့မည္ဟူေသာ အေတြးျဖင့္အသြားႏႈန္းကို အနည္းငယ္ျမႇင့္တင္လိုက္မိသည္ ။
ကြၽႏု္ပ္၏ အမည္က ဆတၱ ၊ ဘာသာက ျဗာဟၼဏ (ဟိႏၵဴ) ဘာသာ ၊ ဇာတိက ေသတဗ်ၿမိဳ႕ ၊ ယခုသြားေနသည္က တကၠသိုလ္ျပည္က ဒိသာပါေမာကၡဆရာႀကီးထံ ပညာသင္ခ အသျပာတစ္ေထာင္ပူေဇာ္ရန္ ေတာအုပ္ေလးထဲေရာက္ခါနီး မုိင္ဝက္ေလာက္အလိုတြင္ လြင္တီးေခါင္၌ စၾကၤေလ်ွာက္ေနေသာ အသက္ႀကီးႀကီး ရဟန္းတစ္ပါးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္ ။
ဘာသာခ်င္းမတူသည္မို႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ဆက္ေလ်ွာက္သြားမည္ အျပဳတြင္ -
"ခ်စ္သား ဆတၱ ၊ အဘယ္အရပ္သို႔ ခရီးဆက္မလို႔ပါလဲ" ဟူေေသာ အကြၽႏ္ုပ္ရဲ႕အမည္ကို ေခၚၿပီး ႏႈတ္ဆက္ေမးျမန္းလိုက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ ေခတၱရပ္ၿပီး ျပန္လည္ေျဖၾကားရပါေတာ့တယ္။ ေတာအုပ္ထဲ ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္ေနတာဆိုေတာ့ စိတ္ကေတာ့ တိုခ်င္ခ်င္ပဲ။
"တကၠသိုလ္က ဒိသာပါေမာကၡဆရာႀကီးကို ဉာဏ္ပူေဇာ္ခ ကန္ေတာ့ရေအာင္ သြားမလို႔ပါ ရဟန္းႀကီး"
"သင္ - ခ်စ္သားအတြက္ အပန္းမႀကီးဘူးဆိုရင္ ငါဘုရားထံမွာ သရဏဂံုသံုးပါး ေဆာက္တည္သြားပါလား"
ေၾသာ္ - လက္စသတ္ေတာ့ ေဂါတမဗုဒၶကိုယ္ေတာ္ ျဖစ္ေနပါလား ၊ ဘုရားဆိုရင္ ကုေဋမ်ားစြာတန္တဲ့ ေက်ာင္းတိုက္ႀကီးမွာ သူေဌးေတြ ဘုရင္ေတြရဲ႕ အကိုးအကြယ္ခံၿပီး ေအးေအးေဆးေဆးေနမယ္ထင္ေနတာ အခုေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ပါလား။
လူသူမရွိတဲ့ ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲထိလာၿပီး သာသနာျပဳရွာပါလား ၊ ၿပီးေတာ့ ကြၽႏု္ပ္ထင္ထားတာက သူ႔အယူဝါဒကိုလက္ခံတဲ့ ဗုဒၶဘာသာေတြေလာက္သာ ေမတၱာကရုဏာ ထားမယ္ထင္တာ ၊ အခုေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ဘာသာျခားျဖစ္တဲ့ ကြၽႏု္ပ္လိုသာမာန္ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ အေပၚမွာေတာင္ ေမတၱာကရုဏာထားၿပီး လာေရာက္ႏႈတ္ဆက္ေမးျမန္းတရားေဟာရွာပါလားဆိုတဲ့ အေတြးေၾကာင့္ ေလးစားရိုေသတဲ့စိတ္ေတြ အလိုလိုေပၚလာၿပီး ကြၽႏု္ပ္ေျခေထာက္ေတြ အလိုလိုဒူးေထာက္ၿပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။
ဘာသာျခားျဖစ္ေတာ့ သရဏဂံုကို ခ်က္ခ်င္းမေဆာက္တည္ေသးဘဲ နည္းနည္းေတာ့ ေစာဒက တက္လိုက္မိေသးတယ္။
"အရွင္ေဂါတမ - အဲသလို သရဏဂံု တည္ေဆာက္တဲ့အတြက္ ကြၽႏု္ပ္မွာ ဘယ္လိုေကာင္းက်ိဳးေတြ ခံစားလာနိုင္ပါသလဲ"
"ခ်စ္သား ဆတၱ - ခ်စ္သားကို ငါဘုရား ျပန္ေမးပါ့မယ္ ၊ သင္ခ်စ္သား သေဘာေပါက္သလို ေျဖႏိုင္ပါတယ္ ၊ သင္ခ်စ္သား ဘယ္အသက္အ႐ြယ္မွာ ေသမယ္လို႔ ႀကိဳတင္သိပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ဘုရား"
"ဘယ္အနာေရာဂါနဲ႔ ေသရမယ္ဆိုတာေရာ ႀကိဳတင္သိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"နံနက္ ၊ ေန႔လယ္ ၊ ည ဘယ္ကာလမွာ ေသမယ္လို႔ေရာ ႀကိဳတင္သိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"ေသၿပီးေနာက္ ဘယ္သခ်ႋဳူင္းမွာ သ ျဂႋဳဟ္မယ္ဆိုတာေရာ ႀကိဳသိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"ေသၿပီးေနာက္ ဘယ္ဘံုေရာက္မယ္လို႔ေရာ ႀကိဳတင္သိႏိုင္ပါသလား"
"မသိႏိုင္ပါ အရွင္ေဂါတမ"
"ခ်စ္သားဆတၱ - ပုထုဇဥ္မွန္သမ်ွ အဲဒီအျခင္းအရာ ငါးမ်ိဳးကို ဘယ္သူမွ ႀကိဳတင္ၿပီးမသိႏိုင္ပါဘူး ၊ အကယ္၍ အသင္ခ်စ္သားအေနနဲ႔ ငါဘုရားထံမွာ သရဏဂံုသံုးပါး ေဆာက္တည္ၿပီးလို႔ အဲဒီသရဏဂံုၿမဲသြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေသေသ ပုထုဇဥ္တိုင္းေၾကာက္႐ြံတဲ့ အပါယ္ေလးဘံု မေရာက္ေတာ့ဘူး"
"အို - သရဏဂံုဆိုတာ သံသရာအတြက္ပါ အားကိုးရတဲ့ တရားႀကီးပါလား ၊ ကြၽႏု္ပ္သိပ္ၿပီးေတာ့ အားရဝမ္းသာျဖစ္သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီေတာနက္ႀကီးထဲထိေရာက္ေအာင္ႂကြၿပီး ကြၽႏု္ပ္လို သာမန္
ဘာသာျခားတစ္ေယာက္ကို တရားေဟာတယ္ဆိုတာ ထူးျခားတဲ့အေၾကာင္းတစ္ခုရွိရမယ္ဆိုတာေတာ့ ကြၽႏု္ပ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သတိထားလိုက္မိပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ကြၽႏု္ပ္ဘုရားရွင္ထံမွာ သရဏဂံုသံုးပါးကို ေလးေလးစားစား ေဆာက္တည္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာအျဖစ္ကိုခံယူလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အဆံုးအမစကားေလး တစ္ခုရွိတယ္ ၊ အဲဒီစကားေလးက -
"အလုပ္တစ္ခုကို အတၱဟိတလား ၊ ပရဟိတလားဆိုတာ ခဲြျခားသိခ်င္ရင္ အဲဒီအလုပ္အေပၚမွာ ေမတၱာေစတနာ ဘယ္ေလာက္ပါသလဲ ဆိုတဲ့ ေပတံနဲ႔ပဲတိုင္းတာရမယ္" တဲ့။
အခု ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားကိုယ္တိုင္ ဒီေတာနက္ႀကီးထဲထိ ႂကြလာၿပီး တရားေဟာတယ္ဆိုကတည္းက ကြၽႏု္ပ္အေပၚမွာထားတဲ့ ေမတၱာေစတနာထုထည္ ဘယ္ေလာက္ထိ ႀကီးမားတယ္ဆိုတာ ထင္ရွားေနပါၿပီ။ ကိုယ့္ဘာသာဝင္ဦးေရ တိုးပြားရံုသက္သက္ ကေတာ့ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ အသားက်ေနၿပီး ဆဲြေဆာင္လဲျဖစ္တာပဲ မဟုတ္ပါလား။
ေနာက္တစ္ခ်က္က ဗုဒၶရဲ႕မ်က္ႏွာေတာ္မွာထင္ေနတဲ့ ေမတၱာကရုဏာ ေစတနာဟာ ဘာသာလူမ်ိဳး မခဲြျခားဘူးဆိုတာ ကြၽႏ္ုပ္ရင္ထဲက အလိုလိုသိေနတယ္ေလ။ ၾကည္ညိဳသပၸာယ္စရာေကာင္းလွတဲ့ ဗုဒၶရဲ႕မ်က္ႏွာေတာ္ကို အားရပါးရ ဖူးေမ်ွာ္ကန္ေတာ့ၿပီး ကြၽႏု္ပ္ရဲ႕ေရွ႕ခရီးကို ဆက္ခဲ့ရပါၿပီ။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္လဲ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာေဝးတဲ့ ေဇတဝန္ေ႐ႊေက်ာင္းကို ျပန္ႂကြေတာ္မူခဲ့ၿပီေပါ့။
ကြၽႏု္ပ္နားဖို႔ရည္႐ြယ္ထားတဲ့ ေတာအုပ္အစပ္ကို ဝင္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ ကြၽႏု္ပ္ဆီကို ဘာေၾကာင့္ ႂကြလာရတယ္ဆိုတဲ့အေျဖကို ကြၽႏ္ုပ္သိလိုက္ရပါၿပီ။ တျခားဟုတ္ပါရိုးလား ၊ ကြၽႏ္ုပ္လာမယ့္သတင္းကို ႀကိဳရထားတဲ့ ခိုးသားဓားျပငါးရားတို႔ ကြၽႏု္ပ္ကိုျမင္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ အဆိပ္လူးျမႇားေတြနဲ႔ ဝိုင္းျပစ္လိုက္ၾကတာ ။
ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစာၦမိ ။
ဓမၼံ သရဏံ ဂစာၦမိ ။
သံဃံ သရဏံ ဂစာၦမိ ။
လို႔ သရဏဂံုေဆာက္တည္ရင္းပဲ ကြၽႏ္ုပ္ဆတၱတစ္ေယာက္ ဝိညာဥ္စဲလို႔ ေသပဲြဝင္ခဲ့ရပါၿပီေကာ။ ဒါေပမယ့္ ကြၽႏု္ပ္ဝမ္းမနည္းမိဘူး ၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေငြတစ္က်ပ္ဆံုးရႈံးရေပမယ့္ ကုေဋေပါင္းမ်ားစြာ ျပန္ရတဲ့လူတစ္ေယာက္လို လူ႔ဘဝကဆံုးရႈံးသြားရေပမယ့္ ေသခါနီးမွာကပ္ၿပီး ေဆာက္တည္ခဲ့တဲ့ သရဏဂံုကုသိုလ္ေၾကာင့္ လူ႔သက္နဲ႔ဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္း သံုးကုေဋနဲ႔ အႏွစ္ေျခာက္သန္းအသက္ရွည္တဲ့ တာဝတႎသာနတ္ျပည္ကို ေရာက္ခဲ့ရလို႔ပဲ။ ကြၽႏု္ပ္လို ဘာသာျခားတစ္ေယာက္ကိုေတာင္ ေသခါနီးေလးမွာကပ္ၿပီး ေဆာက္တည္တဲ့ သရဏဂံုကုသိုလ္က တာဝတႎသာနတ္ျပည္ထိ ပို႔ေပးႏိုင္ရင္ ေန႔တိုင္းသရဏဂံုေဆာက္တည္ေနတဲ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြကေတာ့ ကြၽႏု္ပ္ထက္သာလြန္တဲ့ နတ္ဘံုေတြကို ေရာက္မွာပဲလို႔ ခဏခဏေတြးၾကည့္ေနမိတာပါပဲ။
မွတ္ခ်က္။ ။ ဝိမာနဝတၳဳအ႒ကထာ ၊ ဆတၱမာဏဝ ဝတၳဳကို မွီျငမ္းျပဳ ေရးဖဲြ႕ပါသည္။
BTNR မွ ဆရာေတာ္အရွင္ဇဝန ( ေမတၱာရွင္ - ေ႐ႊျပည္သာ ) ၏ သရဏဂံုအစြမ္းအံ့မခန္းျဖစ္ရပ္ဆန္းမ်ား စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပူေဇာ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္ ။
ေထရ၀ါဒ နွင္႔ မဟာယာန ကြာၿခားခ်က္မ်ား

အနတၱကို နွစ္ဖက္စလုံးက လက္မခံႀကေပမယ္႔ ကြဲျပားခ်က္က တရားေတာ္ေတြ မဟုတ္ဘဲ ေဗာဓိသတၱ လို႔ ေခၚတဲ႔ ဘုရားေလာင္း ၊ ဘုရားက်င္႔စဥ္ အေပၚမွာ ထားတဲ႔ သေဘာထား ျဖစ္ေနတယ္။
ေထရ၀ါဒ က ဘုရားေလာင္း ကို ပုထုဇဥ္ပဲရွိေသးလို႔ မကိုးကြယ္ဘူး။ ေထရ၀ါဒဆိုတာ ရဟႏၱာ ျဖစ္ဖို႔ က်င္႔တဲ႔ ၀ါဒျဖစ္ျပီး ၊ မဟာယာနကေတာ႔ ဗုဒၶျဖစ္မယ္႔ ဘုရားေလာင္း ေဗာဓိသတၱက်င္႔စဥ္ကို လက္ခံတဲ႔ ၀ါဒပါ။
ေထရ၀ါဒမွာ ေဗာဓိသတၱကို လြတ္ေျမာက္ရာ သစၥာတရားကို မသိေသးတဲ႔ ပုထုဇဥ္မို႔ မကိုးကြယ္ေသးေပမယ္႔ ၊ မဟာယာန မွာေတာ႔ ကိုးကြယ္စရာ ေဗာဓိသတၱေတြ မ်ားပါတယ္။ ဘုရားေလာင္း ၊ ဘုရားရဲ႔ မိခင္၊ ဖခင္ အမ်ားႀကီး ရွိပါေသးတယ္။
ဖားေအာက္ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ဓမၼစၾကာႏွင္႔ ၀ိပႆနာ တရားေတာ္ကို နာဖူးပါတယ္၊
မဟာယာန အယူ၀ါဒမွာ - အရဟတၱဖိုလ္ရျပီးသား ရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္ဟာ ဒီဘ၀ကေန နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳလို႔ မရေသးဘူး။ ရဟႏၱာအၿဖစ္ကေန အနာဂမ္ ၊ သကဒါဂမ္ ၊ ေသာတာပန္ အထိ ျပန္ ေလွ်ာက်သြားတယ္။ ပုထုဇဥ္ျပန္ျဖစ္သြားရမယ္ ။ ျပီးမွ ဘုရားဆုပန္ျပီး ဘုရားျဖစ္ဖို႔ ျပန္ၾကိဳးစားၾကရမယ္။
ေထရ၀ါဒ မွာေတာ႔ မဟုတ္ဘူး - ပုထုဇဥ္ဘ၀ကေန ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္၊ အနာဂါမ္၊ ရဟႏၱာ အစဥ္အတိုင္းၿဖစ္ၿပီးရင္ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ၿပဳရတာပါပဲ၊ ေနာက္ဆုံးဘ၀ေပါ႔၊ သူ႔အတြက္ ဒီဘ၀ ဒီခႏၶာကိုယ္ဟာ ေနာက္ဆုံးပါပဲ၊
ဘုရားေဟာထားတဲ႔ စကားေလးတခြန္းရွိတယ္၊ ရဟႏၱာၿဖစ္တဲ႔သူ မ်ားလဲ ေၿပာေလ႔ရွိႀကတယ္၊ အထူးသၿဖင္႔ ဘုရားရွင္ကိုယ္တိုင္ပါ။
(၁) အကုပၸါ ေမ ၀ိမုတၱိ = ငါ၏ ရရွိၿပီးေသာအရဟတၱဖိုလ္ဥာဏ္သည္ ဘယ္လိုအေႀကာင္း ေႀကာင္႔မွ မပ်က္စီးနိုင္ေတာ႔ေပ။
(၂) အယမႏၱိမာ ဇာတိ ၊ နတၳိ ဒါနိ ပုန ဗၻေ၀ါတိ = ဒီဘ၀သည္ ေနာက္ဆံုးဘ၀ပဲ။ ေနာက္ထပ္ ဘ၀သစ္ ဆိုတာ မရွိေတာ႔ဘူး၊
(၃) နာပရံ ဣတၳတၳာယာတိ ပဇာနာတိ - ၇ဟႏၱာ ၿဖစ္ၿပီးရင္ ေနာက္ထပ္ က်င္႔ႀကံစရာ လုံး၀ မရွိေတာ႔ဘူး - တဲ႔။
ဒါကို ေထာက္ေသာအားၿဖင္႔ ေထရ၀ါဒဟာ အားလုံး ဘုရားေဟာစကားနဲ႔ တူညီေနေသးတယ္။ မဟာယာနမွာေတာ႔ ကိုယ္မႀကိဳက္တာေတြကို ပယ္လိုက္၊ ထုတ္လိုက္ ၿပန္ထည္႔လိုက္၊ အသစ္ထပ္တိုးလိုက္နဲ႔ ေခတ္အ ဆက္ဆက္ ၿဖတ္သန္းခဲ႔တာမို႔ ဘယ္တရားက ဘုရားေဟာ တရား အစစ္အမွန္လဲ ဆိုတာ တိတိက်က် ေၿပာနိုင္ဖို႔ ခက္ခဲတဲ႔ အေၿခအေနကို ေရာက္ေနပါၿပီ။
စစ္မွန္ေသာ တရားေတာ္တို႔ သည္ မိမိတို႔ လက္ထဲမွာသာ ရွိေနေသးေသာေႀကာင္႔ အက်ိဳးရွိရွိ အသုံးခ်နိုင္ႀကပါေစ ဟုသာ တုိက္တြန္းစကားဆိုရင္း နိဂုံး ခ်ဳပ္ပါရေစ။
အရွင္သုနႏၵာလကၤာရ M A ( ပန္းကမၻာ )
www.dhammayaungchi.com
Credit By Buddhism Beams (Myanmar)
Subscribe to:
Posts (Atom)

